دارم از نگاه گرمت ميرسم به اوج باور
باورم کن که تويي تو تو همون فرصت آخر
دستاي سرد غروب و باز رو شونه هام مي بينم
واسه طلوع خورشيد باز به انتظار مي شينم
اما از اول قصه آخرش رو ميشه فهميد
تو بايد باشي که بازم بشه عاشقونه خنديد
بیا کنار دلم بنشین
دیگر نمی شنود گوش ما صدای لطیف
دگر به باغ نمی خواند آن پرندۀ شاد به چشمها باید نگاه کرد و گریست
دگر به محفل یاران صفای دیرین نیست
کجاست نم نم باران ؟
کجاست جنگل سبز ؟
در آن سفر که شب از لای ِ بوته هــا می رفت .
مِه آمد آن طرف ِ کوه ، بی خیال نشست، و گم شدیم در آن راه ِ مِه گرفتۀ تار
نیافتیم حقیقت را .
و راه ما به باغ ِ سبز می پیوست ،
تمام ِ روز به دنبال باغ گشتیم دروغ بود دروغ
فریب بود فریب .غمی چون بید مجنون در شبی نمناک...
غمی چون ماهی تنها...
به حوض یخزده خاموش...
دلم را لابلای چنگ هایش می فشارد...
شگفتا!
پنجره باز است...
زمستان نیست...
سرما نیست...
مرغی در میان شاخه های بید می خواند...
نمیدانم چرا مرغ دلم چون جغد بر مخروبه آمال من بیهوده می نالد؟
...من همونم که همیشه...
...غم وغصم بی شماره...
...اونیکه تنها ترین...
... حتی سایه ام نداره...
...این منم که خوبیامو...
...کسی هرگز نشناخته...
...اونکه در راه رفاقت...
...همه هستی شو باخته...
...هر رفیق راهی با من...
...دوسه روزی همسفر بود...
...ادعای هر رفاقت...
... واسه من چه زودگذربود...
...هر کی بازمزمه عشق...
... دو سه روزی عاشقم شد...
... عشق اون باعث زجر...
...همه دقایقم شد...
...اونکه عاشق بود عمری...
... ز جدا شدن می ترسید...
...همه هراس وترسش...
... به دروغش نمی ارزید...
... چه اثرازاین صداقت...
... چه ثمرازاین نجا بت...
... وقتی قد سرسوزن...
... به وفا نکردیم عا د
ت...
